Wedstrijd Verslagen

Na de valpartijen
Na de wedstrijd in ‘s Heerarendskerke keek ik nog optmistisch naar de toekomst. Rob zou weer gaan meedoen, de eigen vorm weer wat beter en Marco die er steeds beter in komt. Het liep dus even anders, zoals iedereen wel weet. Rob in Ovezande maar gelijk tegen het asfalt en een week later doe ik dat in Bruinisse nog eens dunnetjes over. Gelukkig liep het in beide gevallen relatief goed af. Zelf probeer ik er niet te veel bij stil te staan,want dat zorgt alleen maar voor twijfels en wielrennen is nou eenmaal een geweldige, maar enigzins risocovolle sport. Zaterdag 26 juni ging het voor mij alllemaal weer beginnen in Nieuwerkerk. Woensdag had ik al meegereden in de zomeravondcompetitie en dat viel niet tegen. Met enig vertrouwen dus naar Schouwen afgezakt. Marco besloot om het toch weer te proberen bij de 40+ . Hij merkt dat het toch taai is om bij dit niveau aan te haken en overwoog even om weer te starten bij de S/P. Toen hij zich na 3 ronden met pech bij Willy meldde overwoog hij zelfs om maar te stoppen aangezien het oplossen van de mankementen wel 3 rondjes duurde. Gelukkig wist Willy hem weer op de fiets te krijgen en sloot hij weer aan bij de groep om te merken dat de benen wel degelijk het tempo aankonden! Een goede klassering zat er natuurlijk niet meer in maar het geeft veel moraal als je merkt dat je in het sppor van de rest kan blijven. Zeker op dit parkoers waar het geen moment moment stil valt. Voor mij was het kwestie van uitrijden en niet vallen. Dat lukte goed, zonder in het koersverloop overigens een rol te kunnen spelen, maar goed dat geldt natuurlijk voor het gros van het peleton moet je maar denken. Tonnie Akkermans was van een drietal al vroeg ontsnapte renners de sterkste. In de sprint voor de plaatsen 11 t/m 30 werd het voor mij een 14e plek( en een paar puntjes voo rhet klassement)
Debuut Marco in ‘s Heerarendskerke
28-05-2010
Na een weekje pauze wegens een pijnlijk gebrek aan vorm gingen we het vandaag toch maar weer proberen op het snelle rondje rond ‘s Heerarendskerke. Ondanks het wat ongelukkige tijdstip voor werkende mensen(17.30)stond er weer een heel peleton aan de start bij de 40+. Onder de starters ook Marco die na de wekelijkse cursus gooi en smijtwerk bij de S/P het wel welletjes vond in die categorie. Snel rondje en weinig wind op de kant, dus dan weet je het wel. veel pogingen maar in een groep met veel goede renners was er altijd wel 1 die niet mee was en de kloof weer dicht reed. Marco en ik konden goed volgen zonder ons te mengen in de debatten. Zelf rijd ik al weken rond met totaal verzuurde en dus verkrampte kuiten. Met als resultaat zo als de Belgen zeggen: “het vet was al snel van de soep”. Ik geloof dat ik ergens als 34e over de streep kwam. Maar goed laten we het positief bekijken. Vorig jaar reed ik hier met puike beentjes en vreesde mischien wel te snel in vorm te zijn met het oog op de Ronde van Kortgene, eind juli. Die zorgen heb ik nu zeler niet…..
Marco kon wel terug kijken op een geslaagd debuut. Hij hield het 20 rondjes prima vol( van de 28). Knap! Zondag is Rob er ook weer bij, laat dat dan maar de positieve ommekeer zijn!
Johnny de Bruijne won trouwens op knappe wijze, door 2 medvluchters het nakijken te geven.
Daaf
Ronde van Noord-Beveland
15-05-2010
De veertiende editie van onze eigen ‘Ronde’ werd weer een mooi spektakel. Met een kleine 130 renners, een lekker zonnetje en een massa volk aan de kant kon er ook eigenlijk weinig meer fout gaan. Terwijl de andere clubleden hun best deden bij de peelandkoers, als renner of vlagger, ging ik het weer proberen in de klassieker. De beslissing om te starten was deze keer niet vanzelf sprekend. Helaas was ik na de St. jansteen ziek geworden en dat bleek al in de Ronde van Wemeldinge, afgelopen donderdag funest voor de vorm. Het ziet er naar uit dat deze tijd van het jaar me niet gunstig gezind is want links om of rechts om, de benen zijn telkens kilo, utrecht, tango als de ‘Ronde’ op het programma staat. Uit rijden zat er dan ook niet in vandaag. Da’s wel een behoorlijke domper want je traint er natuurlijk wel voor. Gelukkig werd het na afloop nog heel gezellig in de Kroon, dat wel natuurlijk…
Trots en blij ben ik wel met alle hulp en medewerking van leden en aanverwanten bij de Ronde en de Peelandkoers. Dank zij jullie liep het allemaal weer gesmeerd. Bedankt!
Daaf
Peelandkoers
Nadat het op donderdag in Wemeldinge niet geheel volgens planning was verlopen, zaterdag toch maar met frisse tegenzin naar Wissenkerke gereden.Echt met een gevoel van we zien wel, ben ik begonnen met warm rijden. Gelukkig waren daar de motiverende woorden van Willy nog die me aanspoorden om er gewoon vol voor te gaan.Het opstellen voor de start was dit keer nog rommeliger dan andere jaren. Alle SP’ers wilden direkt achter de renners van de Ronde staan.Luuk had het goede idee om gewoon achter de auto’s te gaan staan en dan met de auto’s mee naar de streep te rijden.Hierdoor stonden we bij de start toch vooraan.

Van meet af aan werd er lekker doorgetrokken waardoor alles al vrij snel op een lint zat. De eerste ronde was rampzalig, de benen hadden er nog geen zin in of misschien hadden ze geen zin in wederom een ontmoeting met het asfalt.

In de tweede ronde begon de kopgroep te breken waardoor ik een paar keer een gaatje moest dichtrijden om voorin te blijven. Op de Keihoogte was het wel even schrikken toen ik een hoop geschraap en geschuur achterin hoorde, maar gelukkig zit ik dit keer niet bij de valpartij. Inmiddels had zich ook een kopgroepje gevormd van ik geloof vier man (of was dit pas in de derde ronde) waar we ondanks niet altijd even georganiseerd jaagwerk niet meer bij zijn gekomen. Dit mede door het afstoppen van Johnny S. In de laatste ronde zag ik tot mijn schrik ineens een plaatsgenoot naast me verschijnen. Ik dacht dit gaan we toch niet meemaken, een hele koers in het wiel zitten en dan net voor de finish er voorbij komen. Dus nog maar een keer opschakelen en voor de laatste keer de spieren aanspannen en sprinten. Dit alles leverde een bescheiden dertiende plaats op, maar als geboren Peelander was ik toch nog blij met het resultaat.

Verbaasd was ik wel over de klassering van een toch wel erg aerodynamische heer W. Zijn dames hadden er uren aan gewerkt en zelfs de heggenschaar uit de schuur gehaald om dit te bereiken.Hij had de benen zelfs nog voor de start laten checken of het wel reglementair was. De verwachting was dus hij wordt wel eerste of tweede van de club. Maar hij heeft de jongere leden toch voor moeten laten gaan, nou ja jongere…. de oudste van de twee is ook geen twintig meer (maar droeg dit keer wel het goede pakje).

Ik hoop dat iedereen, ondanks de valpartij, toch weer een leuke Peelandkoers heeft gehad.

Marco

MET DANK AAN WILLY
30-04-2010
Na de nodige twijfel toch maar beslist om vandaag af te reizen naar Sint Jansteen waar er een wedstrijd was van 70 km voor A- amateurs. Twijfel, want het was per slot van rekening koninginnedag en aangezien de wedstrijd pas om 18.45 starte betekende dat, dat ik m’n eerste biertje of oranje bitter wel erg laat zou krijgen. Daarnaast is het ook een beetje een familie dag en kun je niet altijd met je sport bezig zijn. Maar ja, “De Ronde”nadert en zoveel wedstrijden zijn er niet meer. Komt bij dat de afstand en het tempo vandaag hoger zou zijn. Een ideale training dus. Toen Willy ook mee wilde was de keus snel gemaakt. Op naar Zeeuws Vlaanderen! De voortekenen waren bepaald ongunstig. Tijdens het inrijden sprong voor de derde week achter elkaar een spaak uit mijn half jaar oude carbon wielen. Het moet toch niet gekker worden!
Dan maar die oude wielen er in en nog wat inrijden en wat denk je? Lekke band. Weer terug naar Willy en het volgende wiel er in. Geheel uit m’n concentratie verscheen ik veel te laat aan de start en ging ik dus als laatste van meer dan 60 renners door de eerste bocht. En dan weet je het wel! Gelijk volle bak en alles op een lint. Helemaal van achter moet je dan door het accordeon effect nog harder trappen. Wonderwel slaagde ik er toch in om elke ronde wat op te schuiven terwijl het peleton steeds verder uit dunde. Na 9 rondjes bleek de misere van vandaag nog niet over te zijn. Weer lek! Je zou er bijna je goede humeur bij verliezen.
Gelukkig bleef Willy stoicijns en was er ronde vergoeding. Inmiddels blek het peleton in 5 groepen gebroken en ben ik aangesloten in groep 3 omdat ik daar voor het lek rijden ook in bleek te hebben gezeten. Je herkent de ruggen van je voorgangers heel snel, geloof me maar. vanaf dat moment heerlijk gekoerst en ondanks dat ik met alleen maar A renners reed kon ik me prima verweren. Uiteindelijk kwam ik als 23e over de meet, een prestatie waar ik zeker tevreden mee was. Met dank aan Willy dus die zere duimen over hield van het banden verwisselen. Eric Vereecken bewees weer eens zijn klasse door in zijn eigen woonplaats overtuigend te winnen. De grote favoriet voor de ronde van Noord-Beveland is wat mij betreft bekend.
Daaf
RILLAND
24-04-2010
Wanneer een wielrenner bemerkt dat de benen plots niet zo zijn als gewenst gaat hij piekeren en twijfelen. Wat is er aan de hand? In de analyse van mijn eigen benen van vorige week hinkte ik op 2 gedachten. Of ik had teveel getraind en dan was dus rust de enige remedie, of ik had toch te weinig gedaan en moest ik aan de bak voor wat extra kilometers.
Ik heb maar op het laatste gegokt en de fiets deze week een paar keer extra uit de schuur gehaald.
Afgaande op hoe het in Rilland ging lijkt dat een goed beslissing te zijn geweest want het ging lekker. De wedstrijd verliep zoals gedacht. Niemand kon weg komen en het werd ook amper geprobeert. De wind was zwak en en je kwam eigenlijk nergens op de kant te zitten. Voortdurend in een grote groep voorin zitten wringen is niets voor mij dus bleef ik tot halfweg lekker van achter hangen. Toen erkend hardrijder Kees Elenbaas besloot om op de strook naar de finish naar voren te rijden sloot ik aan en reden we eigenlijk vrij gemakkelijk naar een positie bij de eerste twintig. Maar dan sloeg de pechduivel toe. De spaak in het achterwiel knapte! “Shiiitt…”, dacht ik want er was geen ronde vergoeding. Willy stak snel een ander wiel en praatte me snel om om toch maar verder te rijden als training. In de onvermijdelijke massasprint toch nog maar mijn best gedaan want je weet nooit. En ja hoor, toen ik mijn rugnummer inleverde bleek dat ik gewoon geklasserd was(13e) Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen. Oud prof Adrie Kools won overtuigend.
Marco heeft inmiddels zijn draai gevonden bij de S/P. Zijn benen zijn geschoren en de vorm is stijgende. Dat moet goed gaan komen bij de peelandkoers. Vandaag draaide het ook bij zijn categorie uit op een massasprint maar Marco vertelde dat er nu tenminste wel was gekoerst. Een 16e plek was zijn deel.
Daaf
GROUNDHOG DAY IN NISSE
10-04-2010
Toen ik zat te peinzen wat ik eens zou schrijven over de westrijd in Nisse dacht ik opeens aan de film Groundhog Day met Bill Muray. Deze film gaat over een man, ik dacht een journalist, die op reis door de States ergens midden in een sneeuwstorm in een slaperig stadje beland. Hij blijft slapen en de dag na ontwaken ontmoet hij een aantrekkelijke vrouw en en blijkt verder dat hij door de sneeuwval niet kan vertrekken. Hij blijft dus weer slapen en merkt tot zijn verbazing dat hij in een volstrekt exacte kopie van gisteren is beland. Alles wat hem gisteren gebeurde gebeurt ook vandaag. De dagen daarna: het zelfde scenario. Bill beleeft dezelfde dag steeds weer opnieuw( de clou is: tot hij in relatie tot die aantrekkelijke vrouw iets anders doet).
In Nisse beleefde ik mijn Groundhog Day! Het scenario verliep precies zoals het ook vorig jaar en het jaar daarvoor verliep. Na een goede winter en een dito vorm in de trainingswedstrijden werd ik er in Nisse genadeloos afgereden. Het was ook wel een loodzware koers. Echt, ik heb de hele koers op de kant gereden. Geen moment kon je even op adem komen. Aanvankelijk kon ik me nog wel voorin handhaven maar toen de besten wegreden moest ik passen. Helaas gold dat ook toen de beteren weg reden. Resteerde een plek in groep 3 met een 28e plaats. Bill vond uiteindelijk de clou, nou maar hopen dat ik ‘em ook snel vind..
Marco en Stijn konden zich bij de S/P’s wel prima handhaven en werden in weer een massasprint respectievelijk 9e en 6e.
Stijn dus nog voor Marco, geheel tegen de logica in want volgens die logica had Marco precies 7 seconden voorsprong moeten hebben. Voor de oplossing van dit raadsel: bekijk Marco de eerst volgende keer zorvuldig als je hem in fiets tenue onder ogen krijgt!
Daaf

TMZ KAMPIOENSCHAP ‘S-HEERENHOEK
03-04-2010
De afgelopen jaren hebben geleerd dat goede vorm in trainingswedstrijden geen enkele garantie bieden op goede benen zodra het er echt om gaat. En het ging er vandaag voor het eerst dus echt om. Ik voelde me vandaag voor het eerst deze week weer fit. Beetje veel last gehad van aften in mijn mond en ook mijn rug speelde weer op. Naast mij mocht coach Willy ook Marco proberen te volgen tijdens zijn koers bij de S/P’s .Proberen ,want Willy is nog niet helemaal gewend aan het nieuwe tenue…
Rob en Stijn waren er niet. Rob tobbelt met lichamelijk ongemak en heeft aangegeven(voorlopig?) niet meer te koersen. Erg jammer, vooral voor hem ,maar ik zal hem ook missen. Het is nu eenmaal veel leuker om met zijn tweeen( of meerderen) naar de koers te gaan, de concurrentie en de eigen vorm te bespreken en er na afloop een pint op te drinken dan alleen. Stijn verwacht ik binnekort wel weer als de studie het toe laat. Gelukkig is Marco vast van plan om zijn machtige( welliswaar ongeschoren, maar vooruit..) dijen te laten spreken in het S/P peleton.
Daar maakte hij vandaag dus een begin mee en voorzover ik kon beoordelen met succes want hij koerste voortdurend attent voorin en drukte uiteindelijk als 10e zijn wiel over de meet, net achter Anneke Kempe, de vriendin van Luuk, die daarmee won bij de vrouwen. Zelf startte ik weer bij de 40+ categorie. Allemaal oude mannen maar wel verduiveld hard rijden!Gezien de niet optimale voorbereiding ging het best goed. Ik kon me goed handhaven en was in staat, samen met een paar anderen, het gat dicht te rijden toen we de slag te leken hebben gemist. Het werd daarna een sprint met de vrijwel volledige groep en daarin kon ik geen potten meer breken(18e). De Brabanders zijn zoals verwacht al vroeg in vorm en Ad Valentijn was daarbij de sterkste van het hele pak. Al met al niet verkeerd voor een eerste keer. Volgende week naar Nisse
Daaf